می گند اگه می خوایی خدا رو بشناسی تصور کن توی یه کشتی در حال غرق شدن هستی…

همه غرق شدند و تو موندی …  با تمام تلاش ، خودت رو بالا می شکی….دستت رو به هرجایی می گیری …

ولی هر آدمی توی این لحظه به فکر یه کسی یا چیزی می افته (حتی اگر تا به حال چیزی در مورد خدا نمی دونسته ) و از اون کمک می خواد …

این کس یا چیز همان خدا است.

من امروز تقریبا ( نه به فجیعی مورد بالا ) تجربش کردم! یه کاری به طور ناگهانی به من سپرده شد که آبرو حرفه ایم (کاری و علمی) در گرو اون بود …

توی اوج استرس ، پشت نگاه هایی که خیره شدند ببینند چی کار می کنی… کار هم پشت سر هم به مشکل می خوره … نمی دونی باید چی کار کنی … وااااای

یه لحظه پش خودم گفتم ، خدا جون حالا وقتشه … این دست خدا ، دست خدا ، که می گند رو همین حالا نشون بده دیگه!

باورم نمی شد،یهو آروم شدم ! ضربانم امد پایین و مخم باز شد :) هنوز هم باورم نمی شه! خدا رو شکر که بعد از مدت (نه چندان کوتاه ) مشکل رو حل کردم.

* صرفا جهت یاد آوری اینکه یه کسی هست که همیشه حواسش با ماست

نمی دونم چرا این درس مهندسی نرم افزار هیچ مدل با من یاری نمیکنه…! نه موقع خوندن امتحانش و نه حالا ، موقع تکمیل پروژه ش! اصلا نمی تونم یک دقیقه روش تمرکز کنم.البته می دونم چرا ها…!

به خاطر اینکه از خودم در این زمینه انتظار بی جایی دارم ، نه اینکه من نخواهم … مشکل اینجاست که از استاد هیچ چیز یاد نگرفتم و حالا می خوام اون چیز هایی که یاد نگرفتم رو به زور پیاده سازی کنم!

مگه می شه به این استاد فهموند ، بابا هیچی درس ندادی این چه انتظار واهی که از دانشجو ها داری! همیشه هم با یه قیافه حق به جانب می ایسته و می گه من درسم رو تموم کردم(!) بقیش مشکی شماست که باید بروید بخونید.حالا مرد می خوام بره جلوش وایسته بگه درس ندادی!

خلاصه اینکه شده سوهان روح!هی به خودم می گم چند ساعت بشین پاش یکهو تمومش کن قال قضیه رو بکن … اون چند ساعته الان شده دو روز و به هیچ نتیجه ای نرسیدم :(

فردا هم ساعت ۸ صبح زمان تحویل پروژست.

نمیدونم شاید دارم مسیر رو اشتباه می رم … منظورم زما بندی درس هاست! بقیه دوستانم هم وضع بهتری نسبت به من ندارند ولی اون ها اصلا حرص این موضوع رو نمی خورند و همشون میخواند تازه شب شروع کنند و یه چیز الکی آماده کنند!

موضوع اینجاست که دل من نه به پروژه الکی راضی می شه و نه به پروژه دانلود شده :(

اینم برای خودش یک نوع تجربست دیگه! فعلا که افتادیم تو سینه کشی تجربه ، ناجوووور!

این مدت نمی دونم چرا اینقدر اشتباه گرفته می شم … صدام می کنند ، دست می زنند پشتم ، … بعد که بر میگردم طرف می فهمه اشتباه گرفته!

تازه بعضی ها رو هم باید ۵دقیق حرف برنم تا بفهمه … بابا اشتباه گرفتی !من فلانی نیستم!

کم کم دارم شک می کنم! حس می کنم یه گروهی جمع شدند که من رو اسکل  ( همون اذیت خودمون (!))کنند :)  نمی دونم شایدم دوربین مخفیه خودم نمی دونم…D:

شاید هم واقعا این ها همش اتفاقه!

بعد از خوابیدن کمتر از ۱۵ دقیقه و خوردن شام و نماز شروع می کنم به مطالعه و تا حدود ساعت ۳ بیدارم!

یعنی در شبانه روز حدود ۴ تا ۵ ساعت می خوابم.

توی بدنم احساس خستگی مفرت می کنم و نمی دونم راه حلش چیه :( ولی باز هم از استرس عقب موندن از دیگران و کم بودن علم خودم، نمی تونم خواب درست داشته باشم.( با حسودی خیلی فرق داره )

حالا موضوع اینجاست که به خودم می گم آیا کار من درسته ؟ اصلا لازمه من به خودم اینقدر فشاز بیارم؟حالا اینقدر کار و درس و کلاس زبان و کلاس و امتحان و … که چی ؟ آخرش که چی؟

ولی بعد که نگاهی به جلو می اندازم می بینم غیر از این نمی تونم عمل کنم … اگر واقعا می خوام به اون هدف هایی که توی ذهنم هست برسم بیش از این حرفها باید تلاش کنم…!(البته باز هم فکر می کنم شاید دارم عجله می کنم)

به این نتیجه رسیدم که بدون تلاش آدم به هیچ جا نمی رسه!هرچی هم که دیگران ازت تعریف کنند ، ولی خودت می دونی که در اون حد نیستی ..

به نظر من ( حرفی که بابام می زنه ) برای رسیدن به هدف یاید زیر بار اون کار استخون خورد کرد تا به نتیجه رسید!

درسته که خیلی خستم ولی خستگی شیرینیه ، خدا هم خودش داره می بینه ، ایشالا که نتیجه کار هام رو هم می ده.

سهراب سپهری

نمی دونم چی بگم … خیلی از خودم راضی نیستم! این مدت خودم رو درگیر یه پروژه کردم ( کاملا شخصی و بدون فشار از بیرون ) که خیلی ذهن من رو مشغول کرده ، چون واقعا هر پله که توی این پروژه پیش می رم خیلی چیز ها یاد می گیرم . ولی مشکل من با خودم اینه که فرعیات رو فدای اصل قضیه کردم.

انجام این پروژه اینقدر ذهن من رو مشغول کرده بود که اصلا نتونستم برای امتحان امروزم ( درس مهندسی نرم افزار ۱ ) تمرکز کنم، نه که نخونم ها خوندم ،ولی چه خوندنی ! از ابتدای صفحه شروع می کردم به خوندن ، به اخر صفحه که می رسیدم یک جمله هم از اون صفحه یادم نبود  ، جون اصلا تمام حواسم هر لحظه جای دیگه ( همین پروژه) بود.

شاید برای خیلی ار هم رشته ای های من (مهندسی نرم افزار) درس های دانشگاه مهم نباشه و فقط دنبال گرفتن مدرک و کار بیرون هستند ، ولی من طور دیگه ای فکر می کنم .به نظر من توی دانشگاه آدم چیز هایی یاد می گیره که دیگه هیچ  وقت به اون ها بر نمی گرده و وقتی وارد کار شد و به کار های سطحی پرداخت، همیشه از اصول ( درس های دانشگاه) لنگ می زنه و باز هم نمی دونه مشکلش کجا بوده!

بگذریم ….

اتفاق دیگه ای که امروز افتاد همراهی من با یکی از بهترین دوستانم (و در واقع استادم (!))در اختتامیه جشنواره وب ایران یود.درسته که سطح برگزاری اختتامیه خیلی خوب نبود و ما ساعت های زیادی سر پا بودیم ولی در کل انگیزی خوبی برای من بود.متاسفانه هیچ کدوم از سایت های خودم + + در این جشنواره در کاندیداها نبود.

درسته من هم با تندیس اون عکس گرفتم ، ولی اصلا شیرینی توش نبود!شاید یک نوع احساس حسرت ( از نوع مثبت و جلو برنده ) باهاش همراه بود.باز هم رسیدم به اینجاو به خودم تلنگری زدم و گفتم :

دیدی مهندس … دیدی دهن با حلوا حلوا شیرین نمی شه! دیدی اگه یه جا بشینی و بگی من بادم ، من بلدم کار پیش نمی ره! اگه مرده عملی یا علی بیا وسط.موفقیت با حرف زدن به دست نمی اد با اینکه چند نفر ازت تعریف کنند ، برای موفقیت باید استخون خورد کرد..! و تا دیر نشده برو زیر باز این خورد شدن ها!

با دید واقع بینانه ، حقم هم نبود!ایشالا می خوام برای سال آینده یه برنامه ریزی درست بکنم … یه برنامه ریزی که خارج از کلیشه باشه و بتونم برای خودم حرف بزنم.

مورد بعدی شیرینی امروز …

خبر ازدواج یکی از بهترین دوست ها و همکلاسی هام بود.این دوست ما حافظ کل قرآن کریمه.وقتی خبر عقدش رو به من داد خیلی شوکه شدم (البته به شدت خوشحال شدم) ، امروز مدتی در موزد ازدواج باهاش صحبت می کردم .اون در مورد ازدواج می گفت ، از این که چقدر ازدواج رو راحت گرفته … واقعا اونقدر هم که فکر می کنیم سخت نیست ااا! :)

تو اواخر امروز هم با دوستان رفته بودیم بیرون و باز هم بحث داغ سیاسی !

بارم خیلی جالب بود ، شبهاتی که می گفت ، صحبت های که می کرد.بماند که چی می گفتیم ،ولی  اخرش یه جمله بهم گفت :

البته من هم خودم فهمیدم که چقدر علمم کمه و من هم خیلی باید برم مطالعه کنم ! :)

* اون بنده خدا رو که همه شناختند که ازدواج کرده :) ! بیچاره به من گفته

 بود به کسی نگم.سید جون شرمندم داداش.

*توی کنفرانس افرادی سخران به زبان انگلیسی صحبت می کردند.از اینکه حدود

 ۸۰  درصد صحبت هاشون رو می فهمیدم ،خیلی حال کردم

” آدم هایی که دوتا زبان بلدند (مثلا فرسی و ترکی ) با کدوم زبانشون فکر می کنند؟!”

مثلا من توی ذهنم برنامه ریزی می کنم و به خودم می گم که چی کار می کنم و چی کار باید بکنم ، طبیعتا این رو به زبون فارسی به خودم می گم…( مثلا فردا شب بریم استخر)

ولی حالا نمی دونم مثلا آذری زبان ها با کدوم زبانشون فکر می کنند ، به زبان فارسی و یا زبان ترکی!؟

اگر فهمیدی من رو خبر کنید :)

از این به بعد کوتاه نوشته ها رو عدد می زنم. و فقط دارای تگ مینبمال هستند.

ظاهر کار واقعا قشنگه … یک ایرانی توی یکی از بزرگترین جشنواره های فیلم جهان مقام آورده …اگر بخواهیم صرفا به ظاهر کار نگاه کنیم واقعا تبریک گفتن هم داره.

اما به چه قیمتی…؟

ما یک جمله تاریخی از امام خمینی (ره) داریم که برای تا آخر عمرمون می تونیم به عنوان ملاک ازش استفاده کنیم.

« هر وقت دیدید که دشمن از شما تعریف کزده ، برگردید ببینید چه کاری انجام دادید که دشمن داره از شما تشکر می کنه »

حالا ما هم خیلی راحت می تونیم ببینیم که آقای فرهادی چه کاری انجام داده که دشمنان کشورمون و از همه دینمون اینطوری دارند تشکر می کنند!

نمی دونم به اون آدم هایی که حسرت عکس گرفتن با انجلینا جولی رو می خورند چی باید بگم و واقعا تاسف می خورم می بینم یک سری از آدم ها فقط ظاهر کار رو می بینند و قضاوت می کنند.

شاید ملاک ها و ارزش ها رو فراموش کردیم و یا خدایی نکرده ارزش هامون داره تغییر می کنه!!!؟؟؟

ارزش برای ما و کشور ما و دین ما همون نوجوانی هست که در بند دشمن نشسته و مستقیما می گه ” تا حجاب نداشته باشی ،صحبت نمی کنم ” و نکرد!

نه این که پایین ترین اصول دین رو زیر پا بگذاری و توی آغوش دشمن قسم خورده قرار بگیری.نمی دونم ایشان اصلا الزامی به دین دارند یا مثل بعضی ها می گویید این جا مشکلی نداره… اگه نرویم بد می شه … اگه دست ندیهم …
شرم به شما!

من از این آقای فرهادی خیلی ناراحت نیستم ، چون خواص همیشه اشتباه می کنند ، مخصوصا خواص این مدلی که دنبال این هستند که فقط اشتباه کنند تا معروف بشوند.روی حرف من به عوام مثل خودمه که نکنه ما هم بیخودی برای این آدم ها به به و چ ه چ ه کنیم.

دیروز یه اتفاقی برام افتاد که یه درس بزرگ گرفتم…

و اون اینکه هیچوقت ، هیچوقت توی یک جمع بع عنوان لیدر (سردسته) اون جمع نباشم…

چون می شی نماد اون موضوع و در صورت موفقیت و شکست تو بازنده ای این وسط!

اگر کار به انجام برسه که ، یک سری از بیرون شروع می کنند برای زمین زدنت و همیشه هم توی اون جمع یک سری افراد هستند جنبه موفقیت و اینکه کسی براشون کاری بکنه رو ندارند و شروع می کنند به تخریب.

اگر هم کار به نتیجه نرسه که دیگه واویلا!!!

همیشه سعی کنید در حاشیه باشید و اگر هم خواستید از عقاید خودتون دفاع کنید در غالب یک اجتماع نروید…

چون اون اجتماع خیلی زود رنگ عوض می کنه و باز هم شما می شوید سر خرده…

این درس هایی که توی این لحظات می گیرم علاوه بر سختی، همیشه چیزهای

مفید زیادی به من داده

الان داشت توی شبکه خبر یه برنامه نشان می داد که توش از دوتا از جانباز های فتنه ۸۸ دعوت شده بود و با اونها مصاحبه می شد.

این بده خدا توی اغتشاشات روز عاشورای ۸۸ به قصد کمک به مردم توی اجتماع بوده ،وقتی می بینه یه اون کثافت ها قصد دارند که بکی از بچه بسیجی ها رو با بنزین موتورش آتیش بزنند می ره کمکش …

اینکه چطوری می شه که می برنش توی یه خونه، بماند ( همین قدر رو بدونید که با آجر می زنند توی سرش )…

توی اونجا تعداد زیادی فیلم بردار و عکاس دورش جمع می شند و ازش می خواند که به “آقا” فحاشی کنه…

– (جمله خودش) من که یه عمر برا امام حسین و مادرش سینه زدم چطوری می تونستم این کار رو بکنم ، از مادرش (حضرت زهرا (س)) خجالت می کشیدم!

– این کار رو نکردم و اون ها هم شروع کردن به زدن و تمام ناخن ها ی پای من رو با انبر کشیدند!

– بعد هم انداختنم توی خیابون و …

الان هم چشم راستش نابینا بود و گوش راستش هم شنواییش رو از داست داده .. توی مغزش لخته خون مونده و چهار تا از مهره های کمرش آسیب دیده.

مجری ازش پرسید : از مقام معظم رهبری گلایه داری؟

– سرش رو انداخت پایین رو شروع کرد به گریه و با دست توی سر خودش می زد.

بیچاره از سوال مجری خیلی خجالت کشیده بود …  چیزی ازش پرسیده شده بود که توی عمرش فکرشم نمی کرد

شما نمی دونید  به یه بچه هیئتی که یه عمر پای روزه های عباس (ع) بوده ، این حرف رو زدن یعنی جی …

– مجری : تا حالا دیدار داشتی ؟

– (باز هم گریه ) آرزومه .. خوابش رو می بینم!

نفر دوم هم دچار سوختگی درجه سه بود…

– (می گفت ) من تازه توی اون آتیش فهمیدم که چقدر رهبرمون تنهاست!

من می دونم اگر این ها توی دست کربلا بودند امام رو تنها نمی گذاشتند.

می ترسم ... می ترسم از اون روزی که نتونم توی همین شرایط همین برخورد رو داشته باشم!

این که این روز ها کجا بودم و به چی فکر می کردم بماند… چون مفصله و بعضی هاش هم اینقدر درگوشی هست که نشه به کسی گفت :)

ولی تا حالا که نبودم که هیچ ولی از این به بعد که نیستم ، امتحان هاست و قول می دم دوباره برگردم.

این روز ها که جشواره وب برگزار می شه ، ذهنم رو خیلی درگیر کرده…

واقعا شما این سایت ها رو ببینید (اعتراف می کنم ) مثل سایت خودم کلیشه ای هست. منظورم از کلیشه اینه که می شینیم می گردیم ، هر چیز قشنگی که اونوری ها (خارج از ایران) درست کردند و خیلی باهاش حال می کنیم میگذاریم توی وب سایتمون.البته یه هنر خیلی بزرگ هم می کنیم به اسم “ترجمه” ..

پیش خودم فکر می کردم   ( بعد از دیدن طراحی این سایت) که چرا ما ( من و دوستان امثال خودم) همیشه مصرف کننده هستیم و هیچ وقت خودمون نو آوری نداریم.منظورم این نوآوری هایی که الان هست نه هااا!

منظورم نو آوری بنیادی هست. مثلا یه نفری که با jQuery  یک وب سایت زیبا درست می کنه نو آوری می کنه ، دستشم درد نکنه ! ولی منظور من از نوآوری ساخت وب زیبا با جی کوئری نیست بلکه نوآوری چیزی شبیه ساختن خود جی کوئری!!!

می دونید چرا ما به این سطح نمی رسیم…

چون خودمون رو به مصرف کننده بودن عادت دادیم! اون ها بسازند، ما کیف کنیم بریم مثلش رو بسازیم!

می دونید چرا !؟ مشکل این وسط (مثل بقیه جا ها ) پول هست. (برای مثال )ما داریم از یه سی ام اس رایگان استفاده می کنیم ، که یکی دیگه ساخته ، یه کسای دیگه توسعه می دهند… حاضر نیستیم خودمان برای اون یه قالب طراحی از ایتدا بکنیم.فقط می خواییم زودی یه قالب بگیریم ، راست چین کنیم به زور به خورد مشتری بگیری ، ۴ قرون بگیریم.

خوب حالا چرا نمی ریم سراغ  یاد گرفتن و ایده دادن …؟

چون علممون کمه و نمی خواهیم قبول کنیم !همیشه فکر می کنیم اون کسی که بیشتر پول در می آره ، علمش بیشتر!!!و مشکل اصلی هم اینه که اونی هم که فکر می کنه بیشتر پول در می آره ، علمش بیشتره!و این درست نیست و خودمون هم می دونیم که درست نیست…

کلا ما می ترسیم به سورس برنامه نزدیک بشیم ! والا نمی دونم چرا… شاید هم به خاطر طرز تفکر کلان حاکم بر ای تی ایران هست.

فایده نداره …

باید به فکر یک ایده بود … یه ایده که بتونه توی چند تا ایده برتر سال ( جهان و ایران) قرار بگیره. ولی باز هم می دونیم که کمبود علممون جرات حمله به ایده های قوی رو نمیده…

ولی باید شروع کرد!

*نمی دونم تونستم منظورمو برسونم یا نه :(

** تو مطلب بعدی می خوام در مورد "مافیای وب ایران بنویسم"

بعضی ها حواسشون رو جمع کنند!

البته به شما خوانندگان درگوشی های من و تو.

این روز ها « درگوشی های من وتو» در مسابقات وب ایران شرکت کرده است و همچنان نیازمند آرا زیبای شماست :)

به این صفحه بروید و یک رای زیبا به در گوشی های من و تو بدهید! از قبل ممنونم!

به دو دلیل که می خوام بگم.

* اول اینکه…

امروز ، روز تحویل یکی از پروژه  هام بود .به خاطر این خوشحال نیستم به خاطر عمکردم خوشحالم.

یک سری آدم نا عالم (بدون علم در زمینه طراحی وب سایت ) سیبیل به سیبیل نشتند که بزنند توی سر کار من تا به قول خودشون یه چیزی ازش (مبلغش) کم کنند.ولی خودم یه تنه جلوشون وایسادم ،اونم  چه ایستادنی…! تا آخر جلسه ققط مدیر عامل بود که توی جبهمه مقابل بود و همه من رو تایید می کردند.

شایدالان هم نتونم اون جو  رو براتون بیان کنم، در این حد بدونید جو اینقدر داغون بود که الان برا سر بلندی خودم خیلی خوشحالم.

* دوم اینکه …

همیشه یه چیزی شنیدیم به اسم “امر به معروف و نهی از منکر” ولی کی و کجا می خواد عمل کنه!؟! امروز خیلی قشنگ و دوستانه تونستم این کارو انجام بدم ، یا حداقل تونستم یه تذکر خوب و درست بدم.

توی تاکسی نشستم ، راننده تاکسی بدون توجه به این ایام (محرم ) صدای ترانه زن گذاشته بود و صداش هم بلند بود…!

گفتم خوب، من که یه کم جلو تر پیاده می شم ، اصلا به من چه …!

بعد به خودم گفتم الان اگر من چیزی نگم (امثال من هم که چیزی نمی گند) از اصولم عقب نشینی کردمو این قبول تعرض به حقوق خودم و دیگران هست.

پیش خودم گفتم فوقش اینه که به حرفم گوش نمی ده و من هم با عزت نفس از ماشین پیاده می شم …

من : داداش می شه بزنی آهنگ بعدی ؟

راننده : یعنی می خوایی هایده نباشه ؟ (یه مدلی که اینگار من از هایده بدم می آد)

من : نه اصلا زن نباشه…! (منتظر هر برخوردی بودم ولی …)

راننده یه زره خودش رو جمع کرد … چند تا آهنگ زد جلو و بعد هم گذاشت روی رادیو

من : ممنونم آقا

بعد هم پیاده شدم، با لبخند بهش گفتم : ببخشید فضولی کردما…!بیچاره راننده کلی ازم معذرت خواهی کرد.

حس جالبی بود، از اینکه تونستم اون چیزی که بهش ایمان دارم رو پاده کنم.

نتیجه اخلاقی اینکه جوون های ما اونقدر ها هم بد نیستند و فقط یه کم ...